Bo ja miałem. Wczoraj. No, właściwie to cały ten tydzień był jakiś taki… nie mój. Wstajesz rano, a kawa jest zimna, bo zapomniałeś włączyć ekspres, dzieciak wylewa sok na nową koszulę, która w zasadzie nie była nowa, ale lubiłeś ją, bo miała ten konkretny odcień niebieskiego, a potem w pracy – no, w pracy to już w ogóle. Pięć spotkań, trzy maile z działu finansowego, które brzmią jak groźby, i szef, który patrzy na ciebie tak, jakbyś mu sprzedał używany samochód z ukrytą wadą. A ty przecież tylko starasz się ogarnąć ten projekt, który i tak zmieni się jutro, bo klient stwierdził, że jednak woli żółty, chociaż wczoraj przysięgał na niebieski. I tak się kręcisz w tym kole, jak chomik, który nie wie, że bieg, który napędza, i tak nigdzie go nie zaprowadzi.
Dojeżdżam do domu o dwudziestej drugiej, bo autobus miał awarię, a ten drugi był tak zapchany, że stałem na jednej nodze, opierając się o szybę, która pachniała potem i deszczem. Wysiadam na przystanku, który jest trzy przystanki dalej niż mój, bo kierowca ogłosił, że dalej nie pojedzie, i idę piechotą przez osiedle, które o tej porze wygląda jak plan filmowy do postapokaliptycznego serialu – latarnie migają, śmieci pod blokiem, a z czwartego piętra drze się ktoś na kogoś, że "mówiłem ci, żebyś nie ruszała tego kabla". I wtedy, w tym całym zgiełku, w tym błocie pod butami i w tym zmęczeniu, które wsiąkło mi w kości, przypominam sobie o tym miejscu.
No bo jak inaczej wytłumaczyć, że wracając do domu, zamiast włączyć telewizor i zastygnąć w bezruchu, otwieram laptopa i wchodzę na epicstar pl. I to nie jest tak, że szukam tam jakiegoś wielkiego wygrywu, nie. To bardziej taki rytuał, sprawdzenie, czy przypadkiem los nie ma dla mnie dzisiaj jakiegoś drobnego żartu. Wiesz, jak wrzucasz monetę do fontanny, nie dlatego, że myślisz, że spełni się twoje marzenie o willi na Maderze, ale dlatego, że lubisz słuchać plusku. I ten plusk, ten dźwięk kliknięcia, wirowanie tych cyfrowych kółek – to jest takie… oczyszczające. Na chwilę przestajesz myśleć o tym, że zapomniałeś odebrać paczkę z poczty, że jutro musisz być w pracy o siódmej, żeby dokończyć raport, który i tak nikogo nie obchodzi, bo prezes chce tylko podpis, a nie treść. Wsiadasz w ten pociąg, który jedzie donikąd, ale przynajmniej masz okno i widok na inne życie.
Siedzę więc, wciągam resztkę pizzy na zimno z lodówki, bo nie miałem siły nawet jej podgrzać, i czuję, jak powoli opuszczają mnie te wszystkie troski. I nie myśl, że to jakieś wielkie emocje, żadne tam kaskady adrenaliny czy szał zwycięstwa. To bardziej takie przyjemne mrowienie, jakby ktoś delikatnie masował ci skroń. Zaczynam od małych stawek, takich symbolicznych, bo mam zasadę – nie dotykam pieniędzy, których nie mogę stracić. To taka moja żelazna reguła, której nauczyłem się dawno temu, w czasach, gdy myślałem, że życie to ciąg fajerwerków. Teraz wiem, że życie to raczej długa, równa droga przez las, czasem w deszczu, czasem w słońcu, a te chwile przy komputerze to tylko przystanek na ławeczce. I na tej ławeczce, właśnie tam, na epicstar pl, odwracam uwagę od własnych ścieżek, by na moment posłuchać, jak wirują inne.
Aż tu nagle – bum. Małe okienko w prawym rogu ekranu, a w nim liczba, która nie chce mi się mieścić w głowie. I nie chodzi o to, że wygrałem jakąś fortunę, bo to nie był ten poziom. Chodzi o to, że trafiłem w dziesiątkę, w ten mały, głupiutki zakład, który zrobiłem dla beki, sprawdzając, czy jutro będzie padać, bo nienawidzę wychodzić z parasolem, który i tak zawija się na wietrze. I ta wygrana – śmieszna, powtarzam, dla kogoś to byłyby drobne – sprawiła, że coś we mnie pękło. Nie z radości, nie. Z czegoś innego. Z ulgi. Bo to był znak, że jednak w tym całym bałaganie jest jakiś rytm, że te wszystkie moje próby ogarnięcia życia nie idą na marne, że jak rzucisz monetę w niebo, to czasem spadnie ci na dłoń, a nie w kałużę.
I wtedy, w tym momencie, nie wiem dlaczego, przypomniałem sobie historię mojego starego, który opowiadał, jak w latach osiemdziesiątych kupił na targu starą, zepsutą maszynę do szycia, bo pomyślał, że zrobi z niej coś pożytecznego. Rozkręcił ją, pogubił śrubki, zalał olejem cały stół, ale w końcu – po trzech dniach – maszyna uszyła mu prosty, biały szew na kawałku materiału. I on mówił, że największą radość sprawiło mu nie to, że działa, ale to, że włożył w to swój własny, uparty czas. I ja właśnie w tej chwili poczułem coś podobnego. Że ten mały sukces na epicstar pl nie jest o pieniądzach. On jest o tym, że jednak nie wszystko jest przewidywalne, że gdzieś tam w algorytmach, w tych cyfrowych ścieżkach, zostało dla mnie miejsce na niespodziankę. Że cały ten tydzień, cały ten zły los, miał swoją przeciwwagę, która czekała, aż usiądę i zrobię coś bez nadziei na wielki finał.
Zamykam laptopa, odkładam talerz po pizzy i patrzę na zegarek. Jest dwadzieścia po jedenastej. Żona już dawno śpi, córka przewróciła się na łóżku i leży teraz w poprzek, z nogami na ścianie, jakby próbowała wyjść przez okno. Idę do nich, staję w drzwiach sypialni i patrzę. I myślę sobie, że przecież to jest właśnie to – ten moment, gdy po całym dniu walki z wiatrakami, po tej codziennej szarpaninie, wracasz i widzisz, że twój mały świat jest cały, że oddycha, że śpi spokojnie. I nie potrzeba do tego żadnych wielkich wygranych, żadnych cudów. Wystarczy, że gdzieś tam, w tym wirtualnym wirze, poczujesz, że nie jesteś tylko pionkiem na planszy. Że czasem, zupełnie przypadkiem, możesz pociągnąć za odpowiednią nitkę.
Następnego dnia budzę się o piątej, bo córka stwierdziła, że to idealny czas na opowiadanie o śnie, w którym goniła różowego smoka, a potem zaczęła płakać, bo smok nie chciał jej dać swojego ogona. Robię kawę, szykuję jej kanapki do przedszkola, słucham, jak żona mówi coś o rachunkach i o tym, że znowu nie zapłaciliśmy za internet. Kiwam głową, odpowiadam "tak, kochanie" w odpowiednich momentach, a w środku wciąż czuję to ciepłe, rozlane gdzieś w klatce piersiowej uczucie z poprzedniego wieczoru. I to nie jest euforia, powtarzam. To jest takie drobne, irracjonalne przekonanie, że jednak warto, że jednak to wszystko ma sens.
W pracy znowu ten sam młyn – szef wzywa na dywanik, bo zapomniałem wczoraj wysłać ważnego maila, a ja patrzę na niego i uśmiecham się pod nosem. On myśli, że zwariowałem, ale ja wiem swoje. Ja wiem, że wczoraj, o tej późnej godzinie, gdy większość ludzi oglądała seriale albo już spała, ja na chwilę uciekłem w inny wymiar. I to była moja mała, prywatna rewolucja. Nie na ulicach, nie w urzędach, nie na żadnych wielkich zgromadzeniach. Tylko w czterech ścianach kuchni, przy zimnej pizzy i przy blasku ekranu. I gdy myślę o tym teraz, gdy widzę, jak moja córka rysuje na kartce jakieś kółka, które miały być słońcem, a wyszły jej ziemniaki, to rozumiem, że ta chwila, ten jeden rzut kością, nie był o przypadku. On był o intuicji. O tym, że w którymś momencie, w którymś miejscu, musiałem zaufać temu wewnętrznemu głosowi, który szepnął: "No dalej, sprawdź".
I tak, w tej całej codziennej harówce, w tym zgiełku i biegu, nauczyłem się jednego – nie wolno zakładać, że jesteś tylko widzem. Że twoje życie to już zamknięty scenariusz, który ktoś napisał za ciebie. Bo przecież wystarczy jeden wieczór, jeden głupi pomysł, jedno przypadkowe kliknięcie i nagle okazuje się, że na tej ogromnej, wirtualnej planszy, jaką jest epicstar pl, możesz przesunąć swoją figurkę o kilka pól dalej, niż myślałeś. Nie dla wygranej. Dla samego ruchu. Dla tej iskry, która przypomina ci, że jeszcze oddychasz, że jeszcze masz w sobie ten pierwotny impuls, który każe ci próbować.
W drodze powrotnej z pracy wstępuję do budki z kebabem, bo żona powiedziała, że nie ma siły na gotowanie, i czekając w kolejce, patrzę na tego gościa przede mną, który gada przez telefon o giełdzie, o akcjach, o jakichś strategiach, a ja myślę sobie – człowieku, ty przecież nie wiesz, że czasem wystarczy pozwolić sobie na chwilę szaleństwa, żeby odzyskać spokój. Nie trzeba planować każdego ruchu, rozkładać ryzyka na czynniki pierwsze, liczyć każdego grosza. Czasem trzeba usiąść i zagrać na czystej intuicji, na tym uczuciu, że teraz, właśnie teraz, masz coś do powiedzenia w tej wielkiej, przypadkowej grze. I wtedy znów, jak echo, przychodzi mi do głowy tamto miejsce – epicstar pl – nie jako cel, nie jako narzędzie, ale jako tło, jako sceneria dla mojego małego, codziennego aktu odwagi.
Wracam do domu, kładę kebab na stole, całuję żonę w czoło i słucham, jak opowiada, że w przedszkolu Pani Danusia zgubiła okulary i znalazła je dopiero w szafce z zabawkami, po tym jak przez pół godziny szukała ich na własnym nosie. I śmiejemy się z tego, i pijemy herbatę, i rozmawiamy o tym, że może w weekend pojedziemy nad jezioro, bo córka chce karmić kaczki, a ja chcę posiedzieć w ciszy. I wtedy, w tym momencie, kiedy czuję, że jestem dokładnie tam, gdzie powinienem być, dociera do mnie, że cała ta moja wczorajsza wycieczka do wirtualnego świata nie była ucieczką. To był powrót. Powrót do siebie, do tego wewnętrznego dziecka, które nie boi się zakładać, że coś może się udać tylko dlatego, że jest na to ochota.
Idę do łazienki, myję zęby, patrzę w lustro na swoje zmęczone oczy i uśmiecham się do tego odbicia. Mówię do niego: "Stary, nie jest tak źle". A on, ten facet w lustrze, kiwa głową i odpowiada mi tym samym zmęczonym, ale jakby jaśniejszym spojrzeniem. Kładę się obok żony, która już prawie śpi, i słucham jej spokojnego oddechu. Gdzieś w oddali, za oknem, słychać syrenę karetki i szczekanie psa z sąsiedztwa. A ja zamykam oczy i wiem, że choć jutro znowu wstanę do tego samego bałaganu, do tego samego pędzącego świata, to mam w sobie nowy punkt zaczepienia. Mały, kruchy, ale własny.
I pomyśleć, że wszystko zaczęło się od takiej błahej rzeczy – od chęci sprawdzenia, czy przypadkiem los nie ma dla mnie żartu. A skończyło na tym, że zrozumiałem, iż to ja sam jestem tym losem. Że to ja decyduję, kiedy się zatrzymać, kiedy zaryzykować, kiedy odpuścić. I że nawet jeśli czasem czuję się jak ten zepsuty automat, który wypluwa tylko kwaśne żetony, to zawsze mogę wstać, strzepnąć kurz, wybrać nową grę i spróbować jeszcze raz. Nie dla wygranej. Dla tej przyjemności, że jeszcze mogę.
A teraz? Teraz gaszę światło, przytulam się do ciepłego ramienia mojej żony i myślę: "Jutro znowu będzie dzień. Jutro znowu będę mógł sprawdzić, czy wszechświat ma ochotę się ze mną pobawić". I z tym myślę zasypiam, z tym cichym, fajnym uczuciem, że wszystko, co dobre, przychodzi wtedy, gdy najmniej się tego spodziewasz. I że czasem, żeby coś zyskać, trzeba najpierw stracić tę cholerną pewność, że wiesz, co będzie za pięć minut. A wtedy, właśnie wtedy, pojawia się to maleńkie, niedostrzegalne drzwi, które otwierasz, nawet o tym nie wiedząc. I wchodzisz do środka – do ciepłego, jasnego pomieszczenia, gdzie ty i twoja własna, mała odwaga siedzicie naprzeciwko siebie i pijecie tę samą, dobrą herbatę.
Więc jeśli masz kiedyś taki dzień, że czujesz, że świat cię przerasta, że wszystko wali się na twoją głowę – pamiętaj. Może po prostu potrzebujesz chwili, żeby zapomnieć o celu i cieszyć się samym ruchem. Może potrzebujesz tamtego wieczoru, tamtego miejsca, tamtego przypadku, żeby znowu poczuć, że koło się kręci, a ty masz w ręku wszystkie potrzebne karty. A gdy już znajdziesz swoją drogę, nie pytaj mnie, skąd wiesz, że to ta. Po prostu będziesz wiedział. Tak jak ja wiedziałem wczoraj. I tak jak będę wiedział jutro, gdy znowu otworzę przeglądarkę i z uśmiechem, jak do starego przyjaciela, pomyślę o tej drobnej, cyfrowej magii. Ale to już opowieść na inny wieczór, przy innej, zimnej pizzy, gdy księżyc będzie zaglądał przez okno i pytał, co tam u mnie słychać. Odpowiem mu wtedy, że dobrze. Że naprawdę, cholernie dobrze. I że nie zamieniłbym tego na żadną pewną, nudną wygraną.